Εξέλιξη ή Δημιουργία; [Μέρος 5ο] ◄ Νεοδαρβινισμός: Οι Μεταλλάξεις Πηγή Νέων Ειδών; ►

Σύμφωνα με τη Συνθετική Θεωρία της Εξέλιξης ή Νεοδαρβινισμό, πηγή των εξελικτικών αλλαγών είναι οι μεταλλάξεις που μπορεί να συμβούν στο γενετικό υλικό (DNA). Στη συνέχεια, υπό την κατευθυντήρια δράση της φυσικής επιλογής, είναι δυνατόν σιγά σιγά να δημιουργηθεί ένα νέο είδος. Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε κατά πόσο μια τέτοια υπόθεση μπορεί να ευσταθεί.

Εξέλιξη ή Δημιουργία; [Μέρος 4ο] ◄ Μη Απλοποιήσιμη Πολυπλοκότητα ►

Σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης, τα όργανα και τα συστήματα που διαθέτουν οι ζωντανοί οργανισμοί, δημιουργήθηκαν μέσα από μικρές βαθμιαίες μεταβολές που συνέβησαν κατά τυχαίο τρόπο, επιδρώντας πάνω σε απλούστερα προγενέστερα συστήματα. Με τη βοήθεια της φυσικής επιλογής, διατηρούνταν κάθε φορά μόνο όσες μεταβολές ήταν ωφέλιμες, κι έτσι το όργανο ή το σύστημα συνεχώς αναπτυσσόταν και βελτιωνόταν μέχρι τις σημερινές μορφές άψογης λειτουργικότητας και θαυμαστής ακρίβειας που παρατηρούμε στα έμβια όντα.

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αναφέρεται η εξέλιξη του οφθαλμού:

Εξέλιξη ή Δημιουργία; [Μέρος 3ο] ◄ DNA: Οργάνωση και Διατήρηση της Γενετικής Πληροφορίας ►

Μέσα στον πυρήνα κάθε κυττάρου κάθε ζωντανού οργανισμού, βρίσκεται το μόριο του DNA, μέσα στο οποίο υπάρχουν αποθηκευμένες όλες οι πληροφορίες που αφορούν τη δομή και τις λειτουργίες του κυττάρου και κατ' επέκταση που αφορούν όλα τα χαρακτηριστικά της δομής ενός οργανισμού καθώς και της λειτουργίας όλων των οργάνων και των συστημάτων του.

Εξέλιξη ή Δημιουργία; [Μέρος 2] ◄ Η θεωρία της Αβιογένεσης και το πείραμα του Miller ►

Η θεωρία της Αβιογένεσης ή Αυτόματης Γένεσης, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της θεωρίας της εξέλιξης. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, είναι δυνατόν να δημιουργηθεί έμβια ύλη από άβια χημικά συστατικά. Αν και ο ίδιος ο Δαρβίνος δεν ασχολήθηκε με την αβιογένεση αλλά με την εξέλιξη των ζωντανών οργανισμών από το επίπεδο του κυττάρου και πάνω, εν τούτοις η αυτόματη γένεση της ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει να σταθεί η θεωρία της εξέλιξης διότι επιχειρεί να δώσει εξήγηση στο πώς το κύτταρο, η βασική δομική και λειτουργική μονάδα της ζωής, ήρθε στην ύπαρξη ώστε εν συνεχεία να μπορέσει να λάβει χώρα η εξέλιξη.

Εξέλιξη ή Δημιουργία; [Μέρος 1ο] Ιστορία, Κριτική και Συνέπειες της Εξελικτικής Σκέψης

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών, της οποίας η πρώτη οργανωμένη διατύπωση έγινε το1859 από τον Κάρολο Δαρβίνο, επηρέασε βαθύτατα τον τρόπο σκέψης πολλών ανθρώπων και κατά συνέπεια συνέβαλε καθοριστικά στην εξέλιξη τραγικών ιστορικών γεγονότων του 20^ού αιώνα.

Η θεωρία της εξέλιξης, δεν είναι μια ιδέα που διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Δαρβίνο.

ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ; ΓΕΝΕΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΪΝΕΣ

 Όταν το 1859 ο Charles Darwin δημοσίευε την εργασία του για την εξέλιξη των ειδών, δε γνώριζε βέβαια τίποτε για την εσωτερική δομή των κυττάρων και για το σύνθετο σύστημα αποθήκευσης πληροφοριών μέσα σε αυτά.

Μακάβριο έθιμο! Καπνίζουν σαν ρέγγες τους νεκρούς τους και τους κρεμούν ψηλά για να τους τιμήσουν!

Όποιος βρεθεί στα ορεινά της Παπούα Νεα Γουινέα, στην Μορόμπε θα βρεθεί μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα. Θα δει πάνω από το κεφάλι του να κρέμονται πτώματα με την σάρκα τους σε έντονο κόκκινο χρώμα και μέσα σε κλουβιά!
Αυτό το μακάβριο θέαμα δεν είναι τίποτε άλλο από ένα έθιμο όχι μόνο για να κρατούν οι ντόπιοι μακριά τους ξένους, αλλά και η ύψιστη τιμή από την φυλή των Ανγκα προς τους νεκρούς τους.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ Η ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ

Στο βιβλίο της Ντέμπορα Χέιλινγκμαν «Charles and Emma» η Χεϊλνγκμαν προχωράει βαθιά στον ψυχισμό του Δαρβίνου. Ηταν ένας άνδρας με αυτοπεποίθηση, ειδικά για τα πιστεύω του, αλλά δεν του άρεσε καθόλου η... μύτη του, την οποία έβρισκε πολύ μεγάλη και χοντρή αναλογικά μετά υπόλοιπα χαρακτηριστικά του.

Με αυτή τη περιγραφή στο βιβλίο της Χέιλινγκμαν σκιαγράφεται ο Δαρβίνος ως ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση που μάλλον ξεπερνούσε το μέτρο, τούτο υπονοείται απο την φράση "ειδικά για τα πιστεύω του" .

Ξέρουμε επίσης ότι δεν ήταν ο πρώτος που είχε αυτές τις ιδέες περι της εξέλιξης και της μεθοδευμένης αφαίρεσης του Θεού δημιουργού ... ο παππούς του Έρασμος είχε εκδώσει το 1796 το έργο Ζωονομία μέσα απο το οποίο απέρριπτε την βιβλική εκδοχή περί της Δημιουργίας του κόσμου.

Με αυτό το δεδομένο , γίνεται αντιληπτό ότι μέσα του είχε γαλουχηθεί η ιδέα της αντίθεης στάσης απο τον παππού και τον πατέρα του, οι οποίοι ήταν ιατροί και θεωρούντο υπέρμαχοι της ελεύθερης σκέψης και έχαιραν εκτιμήσεως στις επιστημονικές κοινότητες. Μη ξεχνάμε ότι ο Δαρβίνος είχε χάσει την μητέρα του σε ηλικία 8 ετών και μοιραία η διαπεδαγώγηση ήταν πατριαρχική και μέσα σε ένα ιδιαιτέρως προοδευτικό οικογενιακό περιβάλλον που του καλλιέργησε την πίστη στα επιτεύγματα της επιστήμης.

Το 1828 ο πατέρας του απογοητευμένος απο την απροθυμία του Καρόλου να ακολουθήει την ιατρική τον γράφει στο Christ's College του Κέιμπριτζ για να σπουδάσει θεολογία. Θεωρούσε ότι ο μισθός του Αγγλικανού ιερέα θα του εξασφάλιζε τα προς το ζην επαρκώς. Αποτυχία και εδώ, το πέρασμά του απο την Θεολογία δεν έκτισε μέσα του τίποτα το ουσιαστικό, το θεικό ,το αληθινό και στέρεο ,προφανώς γιατί δεν ήταν αυτό που αναζητούσε, αφού το ότι στάλθηκε εκεί ήταν για βιοποριστικούς λόγους μιάς και δεν ήθελε την ιατρική..

Διαβάζουμε ότι είχε μεγάλο πάθος για τη δουλειά του και τη φύση , αλλά συγχρόνως αναζητούσε στην οικογένεια και στα παιδιά την τέλεια ισορροπία. Όλα δείχνουν έναν καλό οικογενειάρχη όπως και πραγματικά ήταν. Η περιγραφή του όμως υποκρύπτει έναν δυστυχισμένο άνθρωπο που είχε επιλέξει εκ των προτέρων ποιά είναι η ευτυχία Ένας άνθρωπος που είχε στοχεύσει σ'αυτά τα δύο για να βρεί την ευτυχία της ζωής . Καλά είχε βάλει μέχρι στιγμής τα πράγματα στο μυαλό του αλλά κάποια στιγμή αρχίζει να βλέπει ότι δεν είναι τα πράγματα όπως τα ονειρεύετε . Ο Δαρβίνος φοβόταν το γάμο, αναλογιζόμενος τον πόνο που θα του προ­καλούσε ο θάνατος κάποιου παιδιού ή της ίδιας της συζύγου του, από επιπλοκές του τοκετού (κάτι όχι και τόσο σπάνιο στη βικτωριανή Αγγλία). Η βρεφική-παιδική θνησιμότητα και όχι μόνο ήταν σε μεγάλη έξαρση και αυτό του προκαλούσε φόβο. Παρ'ολο τον φόβο σχετικά με τον γάμο κα.ι τους κινδύνους, προχωράει στο γάμο και αποκτά 10 παιδιά, εκ των οποίων πέθαναν τα τρία.Η κόρη του Μαίρη πέθανε λίγο μετά τον τοκετό στις 16 Οκτωβρίου του '42 και ο Δαρβίνος κα­τέφυγε οτα συγγράμματα του (για τη γεωλογία των ηφαιστείων) αμέσως μετά την κηδεία
Το χειρότερο χτύπημα στη ζωή του ήρθε όταν η δεύ­τερη κόρη του, Αννα, πέθανε σε ηλικία 10 ετών σε ένα μοναστηριακό νοσηλευτήριο, ταλαιπωρούμενη από πυρετό αγνώστου αιτιολογίας. Η μικρή Αννα υπέφερε πάρα πολύ πριν καταλή­ξει και οι γιατροί δεν μπορούσα ννα κάνουν τί­ποτα.
Ο Τιμ Μπέρα, επίτιμος καθηγητής Βιο­λογίας του Πανεπιστημίου του Οχάιο και συγ­γραφέας του καινούργιου βιβλίου «Κάρολος Δαρβίνος - Η επίτομη ιστορία ενός ξεχωριστού ανθρώπου» {«Charles Darwin, the Concise history of an extraordinary man») αναφέρει ότι " ο θάνατος της κόρης του Αννας «εξα­φάνισε κάθε ίχνος χριστιανικής πίστης στην ψυ­χή του». Δεν μπορούσε να καταλάβει τη λογική σύμφωνα με την οποία ένα τόσο αθώο πλάσμα θα υπέφερε επί τόσο πολύ καιρό κι ότι αυτό θα ήταν θέλημα του Θεού."

Η ασθενής ψυχοσύνθεσή του δεν μπορεί να δεχθεί την ιδέα του θανάτου και είναι αυτό το σημείο που εναντιώνεται στο Θεό, απορρίπτοντας τον Θεό απο τη ζωή του. Θεωρεί τον Θεό υπαίτιο της κακοδαιμονίας που βιώνει. Είναι σαν να ζει σε έναν δικό του κόσμο φτιαγμένο όπως εκείνος θα ήθελε,και δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να χαλάσει οτιδήποτε. Θεωρεί ότι σ'αυτόν δεν μπορεί να συμβεί το αδιανόητο. Βλέπουμε εδώ την αφορμή έναντίωσης με τον Θεό , αποκηρύσσει τον Θεό και δηλώνει απο κει και μετά αγνωστικιστής.
Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι κάθε κακό που συμβαίνει πάνω στη γη ,ο θάνατος οι αρρώστιες,η φθορά είναι αποτέλεσμα της αποστασίας του ανθρώπου απο τον Θεό. Εξαπατήθηκε ο Δαρβίνος, όπως δυστυχώς πάρα πολλοί, πρώτα απο τον Διάβολο που πλανά όλη την οικουμένη, και μετά απο τον υπερήφανο εαυτό του.
Αν πίστευε και άκουγε τον Χριστό θα καταλάβαινε την αλήθεια, γιατί συμβαίνει όλο αυτό το κακό, και ότι είναι ο Διάβολος εκείνος που σκοτώνει τον άνθρωπο:"Εκείνος ήταν απο την αρχή ανθρωποκτόνος και δεν μένει στην αληθεία, διότι αλήθεια δεν υπάρχει σ'αυτόν· όταν λαλή το ψεμα, εκ των ιδίων λαλεί, διότι είναι ψεύτης και ο πατέρας του ψέματος. " Ιωάν.8:44. Θα άκουγε ακόμα ότι ο Χριστός ήλθε για να καταργήσει τον Διάβολο που σκοτώνει " τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τουτέστι τον διάβολο, και ελευθερώση εκείνους, όσοι διά τον φόβον του θανάτου ήσαν διά παντός του βίου υποκείμενοι εις την δουλεία" Εβρ.2:14,15
Στις Πράξεις κεφ 10:38 αναφέρεται καθαρά ποιός είναι ο υπαίτιος καθε κακού που συμβαίνει στους ανθρώπους σημειώνοντας το " πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου,"

Το ερώτημα είναι γιατί κατηγόρησε τον Θεό για το θάνατο των παιδιών του αφού πολύ καλά ήξερε τι συνέβαινε την εποχή εκείνη κατα τη διάρκεια των τοκετών. Πως φόρτωσε στον Θεό όλο το κακό που συνέβαινε;

Γίνεται σαφές ότι η ενάντια στο Θεό στάση ζωής του Δαρβίνου προέκυψε απο την σύνθεση της υπερβολικής του αυτοπεποίθησης απο τη μιά μεριά και την οργισμένη ,εκδικητική και απατηλή θεώρηση και ερμηνεία των τραγικών συμβάντων της ζωής του απο την άλλη. Φόρτωσε στον Θεό όλα τα άσχημα της ζωής και αποφάσισε να ανακυρήξει θεό τον εαυτό του, την επιστήμη του, την εφευρετικότητα του. Δεν κατάλαβε ότι η ευτυχία της ζωής δεν είναι η δημιουργία οικογένειας ,δεν είναι η δουλειά , δεν είναι οι γνώσεις και η επιστήμη μας, αλλά ευτυχία είναι να γνωρίζει κάποιος την αλήθεια ,να τη ζει και να την απολαμβάνει ,κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν έχει σχέση αγάπης με τον Δημιουργό του.
Αν δεν πιστεύει και παραδέχεται την πρώτη και στοιχειώδη αλήθεια ότι υπάρχει Θεός Δημιουργός , τότε είναι χειρότερος και απο αυτά τα ζώα , αφου αυτά γνωρίζουν το αφεντικό τους και το σπίτι του κυρίου τους. "Ο βους γνωρίζει τον κτήτορα αυτού και ο όνος την φάτνην του κυρίου του" Ησαίας 1:3

Άκουσε τη φωνή του εαυτού-θεού του και ακολούθησε μία απατηλή κατεύθυνση αποπροσανατολίζοντας και μετατρέποντας τους αν(ω)-θρώπους σε κατω-θρώπους. Ο άνθρωπος πλάσθηκε απο τον Θεό , και είναι φυσιολογικό να κοιτάζει ψηλά (άνω θρώσκω) γιατί έτσι φτιάχθηκε καθ εικόνα και ομοίωση, ο Δαρβίνος όμως δεν θέλησε να αντιληφθεί το αυτονόητο αλλά ματαιώθηκε στους υπερήφανους διαλογισμούς του ακολουθόντας το δρόμο της διαστρέβλωσης που ήδη είχε σερβιρισθεί απο τους οικείους του. O απ. Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή 1:18-23 αναφέρει ότι είναι ανόητος, ασύνετος και θα είναι αναπολόγητος, εκείνος που δεν βλέπει τον Θεό στη φύση που τον αγκαλιάζει γύρω του : "Επειδή ό,τι δύναται να γνωρισθή περί Θεού είναι φανερό εiς αυτούς, διότι ο Θεός εφανέρωσε τούτο προς αυτούς. Επειδή τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και η θειότης, ώστε αυτοί είναι αναπολόγητοι. Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν ουδέ ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία· λέγοντες ότι είναι σοφοί εμωράνθησαν, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εις ομοίωμα εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών."
Τι κρίμα και άδικο, ο Δαρβίνος αγάπησε με πάθος τη φύση, αλλά δεν αγάπησε εκείνον που έφτιαξε τη φύση και μετάλλαξε την αλήθεια του Θεού σε ψέμα και σεβάσθηκε και λάτρευσε την κτίση περισσότερο παράν τον κτίσαντα, που είναι ευλογητός στους αιώνες.("Οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εις το ψεύδος, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν την κτίσιν μάλλον παρά τον κτίσαντα, όστις είναι ευλογητός εις τους αιώνας·)." Ρωμ 1:25

Με τον Δαρβίνο ξεκίνησε μιά μεγάλη απάτη, μιά μεθοδευμένη πλάνη με πανουργία κατασκευασμένη που εξαπάτησε όλους αυτούς που δεν θέλησαν το φως αλλά τους άρεσε το σκοτάδι και αυτό είναι γραμμένο "Και αυτή είναι η κρίση, ότι το φως ήλθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι μάλλον παρά το φώς· γιατί ήσαν πονηρά τα έργα τους" Ιωάν.3:19. Είναι φανερό ότι ο κόσμος αγαπάει το δικό του , αυτό που προέρχεται απο τον εαυτό του, δεν αγαπάει αυτό που έρχεται απο τον Θεό. Γι'αυτό άλλωστε δεν εκπλήσσει ότι έχει τέτοια πέραση η θεωρία του Δαρβίνου που τεχνηέντως την επιβάλλουν ως επιστημονική. Έφθασαν σε σημείο, για να χαίρεις εκτιμήσεως απο την επιστημονική κοινότητα πρέπει να δέχεσαι την εξελικτική θεωρία!
Δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να μας ελευθερώσει, παρα μόνο η αλήθεια του Χριστού που ελευθερώνει τους δεσμίους , "Εάν σεις μείνητε στον λόγο τον δικό μου, είσθε αληθώς μαθητές μου και θέλετε γνωρίσει την αλήθεια, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει." Ιωάν 8:31-32

Τελικά ευτυχία είναι να βλέπεις, να ακούς ,να ζεις την αλήθεια του Θεού.
Φιλήμων Σωτηρόπουλος

πηγη. μαραν-αθα

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ Η ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΘΕΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ

Στο βιβλίο της Ντέμπορα Χέιλινγκμαν «Charles and Emma» η Χεϊλνγκμαν προχωράει βαθιά στον ψυχισμό του Δαρβίνου. Ηταν ένας άνδρας με αυτοπεποίθηση, ειδικά για τα πιστεύω του, αλλά δεν του άρεσε καθόλου η... μύτη του, την οποία έβρισκε πολύ μεγάλη και χοντρή αναλογικά μετά υπόλοιπα χαρακτηριστικά του. Με αυτή τη περιγραφή στο βιβλίο της Χέιλινγκμαν σκιαγράφεται ο Δαρβίνος ως ένας άνθρωπος με αυτοπεποίθηση που μάλλον ξεπερνούσε το μέτρο, τούτο υπονοείται απο την φράση "ειδικά για τα πιστεύω του" . Ξέρουμε επίσης ότι δεν ήταν ο πρώτος που είχε αυτές τις ιδέες περι της εξέλιξης και της μεθοδευμένης αφαίρεσης του Θεού δημιουργού ... ο παππούς του Έρασμος είχε εκδώσει το 1796 το έργο Ζωονομία μέσα απο το οποίο απέρριπτε την βιβλική εκδοχή περί της Δημιουργίας του κόσμου. Με αυτό το δεδομένο , γίνεται αντιληπτό ότι μέσα του είχε γαλουχηθεί η ιδέα της αντίθεης στάσης απο τον παππού και τον πατέρα του, οι οποίοι ήταν ιατροί και θεωρούντο υπέρμαχοι της ελεύθερης σκέψης και έχαιραν εκτιμήσεως στις επιστημονικές κοινότητες. Μη ξεχνάμε ότι ο Δαρβίνος είχε χάσει την μητέρα του σε ηλικία 8 ετών και μοιραία η διαπεδαγώγηση ήταν πατριαρχική και μέσα σε ένα ιδιαιτέρως προοδευτικό οικογενιακό περιβάλλον που του καλλιέργησε την πίστη στα επιτεύγματα της επιστήμης. Το 1828 ο πατέρας του απογοητευμένος απο την απροθυμία του Καρόλου να ακολουθήει την ιατρική τον γράφει στο Christ's College του Κέιμπριτζ για να σπουδάσει θεολογία. Θεωρούσε ότι ο μισθός του Αγγλικανού ιερέα θα του εξασφάλιζε τα προς το ζην επαρκώς. Αποτυχία και εδώ, το πέρασμά του απο την Θεολογία δεν έκτισε μέσα του τίποτα το ουσιαστικό, το θεικό ,το αληθινό και στέρεο ,προφανώς γιατί δεν ήταν αυτό που αναζητούσε, αφού το ότι στάλθηκε εκεί ήταν για βιοποριστικούς λόγους μιάς και δεν ήθελε την ιατρική.. Διαβάζουμε ότι είχε μεγάλο πάθος για τη δουλειά του και τη φύση , αλλά συγχρόνως αναζητούσε στην οικογένεια και στα παιδιά την τέλεια ισορροπία. Όλα δείχνουν έναν καλό οικογενειάρχη όπως και πραγματικά ήταν. Η περιγραφή του όμως υποκρύπτει έναν δυστυχισμένο άνθρωπο που είχε επιλέξει εκ των προτέρων ποιά είναι η ευτυχία Ένας άνθρωπος που είχε στοχεύσει σ'αυτά τα δύο για να βρεί την ευτυχία της ζωής . Καλά είχε βάλει μέχρι στιγμής τα πράγματα στο μυαλό του αλλά κάποια στιγμή αρχίζει να βλέπει ότι δεν είναι τα πράγματα όπως τα ονειρεύετε . Ο Δαρβίνος φοβόταν το γάμο, αναλογιζόμενος τον πόνο που θα του προ­καλούσε ο θάνατος κάποιου παιδιού ή της ίδιας της συζύγου του, από επιπλοκές του τοκετού (κάτι όχι και τόσο σπάνιο στη βικτωριανή Αγγλία). Η βρεφική-παιδική θνησιμότητα και όχι μόνο ήταν σε μεγάλη έξαρση και αυτό του προκαλούσε φόβο. Παρ'ολο τον φόβο σχετικά με τον γάμο κα.ι τους κινδύνους, προχωράει στο γάμο και αποκτά 10 παιδιά, εκ των οποίων πέθαναν τα τρία.Η κόρη του Μαίρη πέθανε λίγο μετά τον τοκετό στις 16 Οκτωβρίου του '42 και ο Δαρβίνος κα­τέφυγε οτα συγγράμματα του (για τη γεωλογία των ηφαιστείων) αμέσως μετά την κηδεία Το χειρότερο χτύπημα στη ζωή του ήρθε όταν η δεύ­τερη κόρη του, Αννα, πέθανε σε ηλικία 10 ετών σε ένα μοναστηριακό νοσηλευτήριο, ταλαιπωρούμενη από πυρετό αγνώστου αιτιολογίας. Η μικρή Αννα υπέφερε πάρα πολύ πριν καταλή­ξει και οι γιατροί δεν μπορούσα ννα κάνουν τί­ποτα. Ο Τιμ Μπέρα, επίτιμος καθηγητής Βιο­λογίας του Πανεπιστημίου του Οχάιο και συγ­γραφέας του καινούργιου βιβλίου «Κάρολος Δαρβίνος - Η επίτομη ιστορία ενός ξεχωριστού ανθρώπου» {«Charles Darwin, the Concise history of an extraordinary man») αναφέρει ότι " ο θάνατος της κόρης του Αννας «εξα­φάνισε κάθε ίχνος χριστιανικής πίστης στην ψυ­χή του». Δεν μπορούσε να καταλάβει τη λογική σύμφωνα με την οποία ένα τόσο αθώο πλάσμα θα υπέφερε επί τόσο πολύ καιρό κι ότι αυτό θα ήταν θέλημα του Θεού." Η ασθενής ψυχοσύνθεσή του δεν μπορεί να δεχθεί την ιδέα του θανάτου και είναι αυτό το σημείο που εναντιώνεται στο Θεό, απορρίπτοντας τον Θεό απο τη ζωή του. Θεωρεί τον Θεό υπαίτιο της κακοδαιμονίας που βιώνει. Είναι σαν να ζει σε έναν δικό του κόσμο φτιαγμένο όπως εκείνος θα ήθελε,και δεν θα επέτρεπε σε κανέναν να χαλάσει οτιδήποτε. Θεωρεί ότι σ'αυτόν δεν μπορεί να συμβεί το αδιανόητο. Βλέπουμε εδώ την αφορμή έναντίωσης με τον Θεό , αποκηρύσσει τον Θεό και δηλώνει απο κει και μετά αγνωστικιστής. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι κάθε κακό που συμβαίνει πάνω στη γη ,ο θάνατος οι αρρώστιες,η φθορά είναι αποτέλεσμα της αποστασίας του ανθρώπου απο τον Θεό. Εξαπατήθηκε ο Δαρβίνος, όπως δυστυχώς πάρα πολλοί, πρώτα απο τον Διάβολο που πλανά όλη την οικουμένη, και μετά απο τον υπερήφανο εαυτό του. Αν πίστευε και άκουγε τον Χριστό θα καταλάβαινε την αλήθεια, γιατί συμβαίνει όλο αυτό το κακό, και ότι είναι ο Διάβολος εκείνος που σκοτώνει τον άνθρωπο:"Εκείνος ήταν απο την αρχή ανθρωποκτόνος και δεν μένει στην αληθεία, διότι αλήθεια δεν υπάρχει σ'αυτόν· όταν λαλή το ψεμα, εκ των ιδίων λαλεί, διότι είναι ψεύτης και ο πατέρας του ψέματος. " Ιωάν.8:44. Θα άκουγε ακόμα ότι ο Χριστός ήλθε για να καταργήσει τον Διάβολο που σκοτώνει " τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τουτέστι τον διάβολο, και ελευθερώση εκείνους, όσοι διά τον φόβον του θανάτου ήσαν διά παντός του βίου υποκείμενοι εις την δουλεία" Εβρ.2:14,15 Στις Πράξεις κεφ 10:38 αναφέρεται καθαρά ποιός είναι ο υπαίτιος καθε κακού που συμβαίνει στους ανθρώπους σημειώνοντας το " πάντας τους καταδυναστευομένους υπό του διαβόλου," Το ερώτημα είναι γιατί κατηγόρησε τον Θεό για το θάνατο των παιδιών του αφού πολύ καλά ήξερε τι συνέβαινε την εποχή εκείνη κατα τη διάρκεια των τοκετών. Πως φόρτωσε στον Θεό όλο το κακό που συνέβαινε; Γίνεται σαφές ότι η ενάντια στο Θεό στάση ζωής του Δαρβίνου προέκυψε απο την σύνθεση της υπερβολικής του αυτοπεποίθησης απο τη μιά μεριά και την οργισμένη ,εκδικητική και απατηλή θεώρηση και ερμηνεία των τραγικών συμβάντων της ζωής του απο την άλλη. Φόρτωσε στον Θεό όλα τα άσχημα της ζωής και αποφάσισε να ανακυρήξει θεό τον εαυτό του, την επιστήμη του, την εφευρετικότητα του. Δεν κατάλαβε ότι η ευτυχία της ζωής δεν είναι η δημιουργία οικογένειας ,δεν είναι η δουλειά , δεν είναι οι γνώσεις και η επιστήμη μας, αλλά ευτυχία είναι να γνωρίζει κάποιος την αλήθεια ,να τη ζει και να την απολαμβάνει ,κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν έχει σχέση αγάπης με τον Δημιουργό του. Αν δεν πιστεύει και παραδέχεται την πρώτη και στοιχειώδη αλήθεια ότι υπάρχει Θεός Δημιουργός , τότε είναι χειρότερος και απο αυτά τα ζώα , αφου αυτά γνωρίζουν το αφεντικό τους και το σπίτι του κυρίου τους. "Ο βους γνωρίζει τον κτήτορα αυτού και ο όνος την φάτνην του κυρίου του" Ησαίας 1:3 Άκουσε τη φωνή του εαυτού-θεού του και ακολούθησε μία απατηλή κατεύθυνση αποπροσανατολίζοντας και μετατρέποντας τους αν(ω)-θρώπους σε κατω-θρώπους. Ο άνθρωπος πλάσθηκε απο τον Θεό , και είναι φυσιολογικό να κοιτάζει ψηλά (άνω θρώσκω) γιατί έτσι φτιάχθηκε καθ εικόνα και ομοίωση, ο Δαρβίνος όμως δεν θέλησε να αντιληφθεί το αυτονόητο αλλά ματαιώθηκε στους υπερήφανους διαλογισμούς του ακολουθόντας το δρόμο της διαστρέβλωσης που ήδη είχε σερβιρισθεί απο τους οικείους του. O απ. Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή 1:18-23 αναφέρει ότι είναι ανόητος, ασύνετος και θα είναι αναπολόγητος, εκείνος που δεν βλέπει τον Θεό στη φύση που τον αγκαλιάζει γύρω του : "Επειδή ό,τι δύναται να γνωρισθή περί Θεού είναι φανερό εiς αυτούς, διότι ο Θεός εφανέρωσε τούτο προς αυτούς. Επειδή τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων, η τε αΐδιος αυτού δύναμις και η θειότης, ώστε αυτοί είναι αναπολόγητοι. Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν ουδέ ευχαρίστησαν, αλλ' εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία· λέγοντες ότι είναι σοφοί εμωράνθησαν, και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εις ομοίωμα εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών." Τι κρίμα και άδικο, ο Δαρβίνος αγάπησε με πάθος τη φύση, αλλά δεν αγάπησε εκείνον που έφτιαξε τη φύση και μετάλλαξε την αλήθεια του Θεού σε ψέμα και σεβάσθηκε και λάτρευσε την κτίση περισσότερο παράν τον κτίσαντα, που είναι ευλογητός στους αιώνες.("Οίτινες μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εις το ψεύδος, και εσεβάσθησαν και ελάτρευσαν την κτίσιν μάλλον παρά τον κτίσαντα, όστις είναι ευλογητός εις τους αιώνας·)." Ρωμ 1:25 Με τον Δαρβίνο ξεκίνησε μιά μεγάλη απάτη, μιά μεθοδευμένη πλάνη με πανουργία κατασκευασμένη που εξαπάτησε όλους αυτούς που δεν θέλησαν το φως αλλά τους άρεσε το σκοτάδι και αυτό είναι γραμμένο "Και αυτή είναι η κρίση, ότι το φως ήλθε στον κόσμο, και οι άνθρωποι αγάπησαν το σκοτάδι μάλλον παρά το φώς· γιατί ήσαν πονηρά τα έργα τους" Ιωάν.3:19. Είναι φανερό ότι ο κόσμος αγαπάει το δικό του , αυτό που προέρχεται απο τον εαυτό του, δεν αγαπάει αυτό που έρχεται απο τον Θεό. Γι'αυτό άλλωστε δεν εκπλήσσει ότι έχει τέτοια πέραση η θεωρία του Δαρβίνου που τεχνηέντως την επιβάλλουν ως επιστημονική. Έφθασαν σε σημείο, για να χαίρεις εκτιμήσεως απο την επιστημονική κοινότητα πρέπει να δέχεσαι την εξελικτική θεωρία! Δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορεί να μας ελευθερώσει, παρα μόνο η αλήθεια του Χριστού που ελευθερώνει τους δεσμίους , "Εάν σεις μείνητε στον λόγο τον δικό μου, είσθε αληθώς μαθητές μου και θέλετε γνωρίσει την αλήθεια, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει." Ιωάν 8:31-32 Τελικά ευτυχία είναι να βλέπεις, να ακούς ,να ζεις την αλήθεια του Θεού. Φιλήμων Σωτηρόπουλος

ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ; μέρος 4

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΕΝΔΙΑΜΕΣΩΝ,ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΩΝ ΜΟΡΦΩΝ

Η βασική υπόθεση στη θεωρία της εξέλιξης είναι ότι πληθυσμοί που διασταυρώνονται μεταξύ τους, στο πέρασμα μεγάλων χρονικών διαστημάτων μετατρέπονται προοδευτικά σε νέα είδη, τα οποία είναι γενετικά διαφορετικά από τα προηγούμενα. Ετσι, σύμφωνα με την θεωρία της εξέλιξης, οι μονοκύτταροι οργανισμοί μετατράπηκαν σε πολυκύτταρους, τα φυτά σε ζώα, τα ψάρια σε αμφίβια, τα αμφίβια σε ερπετά και τα ερπετά σε πουλιά και θηλαστικά!

Εάν βέβαια το σενάριο αυτό είναι αληθινό τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός ενδιάμεσων μεταβατικών μορφών, καθώς το ένα είδος μετατρεπόταν σε άλλο είδος. Αυτές τις ενδιάμεσες μορφές θα έπρεπε να μπορεί κάποιος να τις δει εν ζωή σήμερα, η τουλάχιστον να τις αναγνωρίσει στα απολιθώματα. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι ονομάζουμε απολιθώματα τα υπολείμματα φυτών και ζώων που διατηρήθηκαν μέσα σε ιζηματογενείς εναποθέσεις και η επιστήμη που τα μελετάει λέγεται Παλαιοντολογία.

Ο ίδιος ο Δαρβίνος είχε παραδεχθεί ότι ο αριθμός των ενδιάμεσων μεταβατικών μορφών θα πρέπει να είναι πάρα πολύ μεγάλος. Το γεγονός ότι την εποχή κατά την οποία ανακοίνωνε την μελέτη του (1859) δεν είχε βρεθεί καμία μεταβατική μορφή στα απολιθώματα, αποτελούσε γι’ αυτόν ένα μεγάλο πρόβλημα και το απέδωσε στην ατέλεια της Γεωλογίας και της Παλαιοντολογίας. Μάλιστα στο βιβλίο του για την καταγωγή των ειδών, το κεφάλαιο που αναφέρεται στα απολιθώματα έχει τον τίτλο: “Περί της ατέλειας της Γεωλογικής αναφοράς”. Ο Δαρβίνος είχε την ελπίδα ότι στο μέλλον θα ανακαλύπτονταν οι μεταβατικές μορφές. Μετά από 140 χρόνια απεγνωσμένων προσπαθειών δεν έχει βρεθεί κανένας μεταβατικός σύνδεσμος από την απειράριθμη πλειάδα που θα έπρεπε να υπάρχει αν ήταν σωστή η θεωρία του. Σήμερα αν ζούσε ο Δαρβίνος θα ήταν ο πρώτος που θα αποκήρυσσε την θεωρία του.

Σε επόμενα αφιερώματά μας θα εξετάσουμε το θέμα της Παλαιοντολογίας και των απολιθωμάτων, σήμερα όμως θα θέλαμε να δούμε τις υποτιθέμενες ενδιάμεσες μεταβατικές μορφές κάτω από το φώς της βιολογίας.

Για να μετατραπεί ένα είδος σε ένα άλλο είδος απαιτείται η δημιουργία νέων σύνθετων συστημάτων και δομών. Επί παραδείγματι για να εξελιχθούν τα ερπετά σε πουλιά υπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός μεταβολών που πρέπει να γίνουν. Τα βαρύτερα οστά των ερπετών πρέπει να αλλάξουν σε ελαφρά, κοίλα οστά, κατάλληλα για πτήση. Τα μπροστινά πόδια πρέπει να εξελιχθούν σε πτερά και τα λέπια πρέπει να εξελιχθούν σε πτέρωμα!

Για να εξελιχθούν τα ερπετά σε θηλαστικά θα πρέπει το γέννημα των αυγών να αλλάξει σε ενδομήτριο κυοφορία, τα λέπια να αλλάξουν σε τρίχωμα και από κάπου να εμφανισθούν οι μαστοί για την γαλουχία.

Αυτές οι αλλαγές δεν είναι ευκαταφρόνητες. Περιλαμβάνουν τεράστιες αλλαγές στην δομή και την λειτουργία του οργανισμού και απαιτούν την προσθήκη εκατομμυρίων “bits” νέας πληροφορίας στο γενετικό σύστημα. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει (Χριστιανισμός 4/2000) oι μεταλλάξεις, ευτυχώς για εμάς, είναι σχετικά σπάνιες. Συμβαίνουν περίπου μία σε κάθε δέκα εκατομμύρια αναδιπλασιασμούς του μορίου του DNA (10⁷, δηλαδή μονάδα ακολουθούμενη από επτά μηδενικά). Η πιθανότητα του να συμβούν δύο σχετιζόμενες μεταξύ τους μεταλλάξεις στην σειρά είναι το γινόμενο των επί μέρους πιθανοτήτων : 10⁷ X 10⁷ = 10¹⁴. Δηλαδή μονάδα ακολουθούμενη από 14 μηδενικά, δηλαδή εκατό τρισεκατομμύρια. Δύο μεταλλάξεις σε μία μύγα δεν θα προκαλούσαν τίποτε περισσότερο από μία αλλαγή, ίσως, στο ζάρωμα των φτερών της Η πιθανότητα να έχουμε τρείς στην σειρά σχετιζόμενες μεταλλάξεις είναι ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια (10²¹)! Τι γίνεται με τέσσερεις μεταλλάξεις; 10²⁸!. Ούτε όλη η γη δεν φθάνει για να χωρέσει τόσους μικροοργανισμούς! Και μιλάμε μόνο για τέσσερεις μεταλλάξεις. Χρειάζονται πολύ περισσότερες για να μετατρέψουν ένα ψάρι σε ένα φιλόσοφο η ένα ερπετό σε ένα πουλί. Για να “αλλάξει” το γενετικό υλικό από ένα είδος σε ένα άλλο είδος χρειάζονται αρκετά εκατομμύρια μεταλλάξεις στην σειρά!!

Η επιστήμη λοιπόν των μαθηματικών αποκλείει την θεωρία της εξέλιξης μέσω των μεταλλάξεων. Τι γίνεται όμως με την φυσική επιλογή ;

Σύμφωνα με την φυσική επιλογή όταν σε ένα πληθυσμό εμφανισθεί ένα χαρακτηριστικό, που ευνοεί την επιβίωση, ο πληθυσμός που έχει το χαρακτηριστικό αυτό θα αυξηθεί σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη που δεν το έχουν. Στο τεύχος 2/1999 του Χριστιανισμού μπορείτε να διαβάσετε για τις άσπρες και μαύρες πεταλούδες στη εξοχή της Αγγλίας και πώς ο πληθυσμός άλλαζε από μαύρες σε άσπρες πεταλούδες ανάλογα με το χρώμα των δένδρων. Βέβαια και οι άσπρες και οι μαύρες ποικιλίες παρέμειναν πεταλούδες και μάλιστα του ιδίου γένους.

Οι υποστηρικτές της θεωρίας της εξέλιξης ισχυρίζονταν (όχι πλέον) ότι μέσω της φυσικής επιλογής μετατράπηκε το ένα είδος σε άλλο είδος.

Ας εξετάσουμε λοιπόν την επίδραση της φυσικής επιλογής στην προέλευση της πτήσης. Κατά τους οπαδούς της εξέλιξης τα ερπετά εξελίχθηκαν σε πουλιά πριν από περίπου (!) 60-100 εκατομμύρια χρόνια. Προοδευτικά τα μπροστινά πόδια μεταράπηκαν σε πτερά και τα λέπια σε πτέρωμα στο πέρασμα αυτών των αιώνων!

Επιφανειακά αυτή η υπόθεση φαίνεται λογικοφανής στην πραγματικότητα όμως ακριβώς λόγω της φυσικής επιλογής δημιουργείται ένα αξεπέραστο εμπόδιο στην εμφάνιση της πτήσης. Ενα παράδειγμα θα μας βοηθήσει να το καταλάβουμε.

Ας φαντασθούμε ένα πληθυσμό από σαύρες, εξασκημένες στο να τρέχουν και να κηνυγούν. Ξαφνικά παρουσιάζεται μία γενεά από σαύρες με μία μετάλλαξη στον γενετικό τους κώδικα που κάνει τα λέπια τους τέσσερις φορές μακρύτερα από τα λέπια των άλλων σαυρών. Σε αυτό το σημείο οι σαύρες δεν μπορούν ακόμη να πετάξουν διότι τα λέπια τους δεν τους προσφέρουν κανένα αεροδυναμικό πλεονέκτημα. Οι σαύρες αυτές γεννούν απογόνους που “ τυχαίνει” να έχουν πάλι μετάλλαξη τέτοια με την οποία τα λέπια μακραίνουν ακόμη περισσότερο. Στις επόμενες 1000 γενεές εκατοντάδες μεταλλάξεις συμβαίνουν (είδαμε ανωτέρω ότι αυτό από μαθηματικής πλευράς είναι απαράδεκτο) μέσω των οποίων τα λέπια των σαυρών μακραίνουν ακόμη περισσότερο. Τα λέπια έχουν τώρα το μισό μήκος από αυτό που είναι απαραίτητο για την πτήση. Τα μακριά άκαμπτα λέπια όμως εμποδίζουν τις σαύρες να τρέξουν και να αναρριχηθούν.

Αυτό που κάποτε ήταν ένας γρήγορος και ευκίνητος δρομέας τώρα είναι ένα δυσκίνητο πλάσμα που δεν μπορεί να τρέξει και να αναρριχηθεί τόσο καλά όσο οι ανταγωνιστές του. Η μεταβατική αυτή μορφή δεν μπορεί να τρέξει και να πιάσει την λεία της, όπως οι άλλες σαύρες αλλά ούτε και να σκαρφαλώσει και να ξεφύγει από τους διώκτες της. Τα μπροστινά πόδια της σαύρας γίνονται “δύσχρηστα πόδια”, προτού γίνουν “εύχρηστα πτερά”. Ετσι ακριβώς μέσω της φυσικής επιλογής το εκτρωματικό αυτό πλάσμα (αποκύημα της φαντασίας των οπαδών της θεωρίας της εξέλιξης) εξαλείφεται μέσω της διεργασίας που υποτίθεται ότι θα το ευνοούσε. Η φυσική επιλογή είναι πράγματι μία βιολογική πραγματικότητα μέσω της οποίας όμως επιτυγχάνεται όχι η μετατροπή του ενός είδους σε ένα άλλο είδος αλλά ακριβώς το αντίθετο η σταθερότητα των ειδών!

“Και έκαμεν ο Θεός τα ζώα της γης κατά το είδος αυτών, και τα κτήνη κατά το είδος αυτών, και παν ερπετόν της γης κατά το είδος αυτού. Και είδεν ο Θεός ότι ήτο καλόν.” (Γένεσις α:25)

.πηγη φρουρος

ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ; μέρος 3

Νέο Δαρβινισμός: οι μεταλλάξεις πηγή νέων ειδών ; (μέρος1ο)

“Και είπεν ο Θεός, ας γεννήση η γη ζώα έμψυχα κατά το είδος αυτών, κτήνη και ερπετά, και ζώα της γης κατά το είδος αυτών” (Γένεσις 1:24). Πράγματι σήμερα με τις γνώσεις που έχουμε επάνω στα θέματα της γενετικής και της μοριακής βιολογίας γνωρίζουμε ότι όλη η “πληροφορία” για την ανάπτυξη ενός οργανισμού βρίσκεται ήδη “κωδικοποιημένη” μέσα στο DNA των γονέων του. Βλέπουμε δηλαδή πόσο θαυμαστά συμφωνεί η καθαρή επιστημονική γνώση με τον Λόγο του Θεού.

Στα προηγούμενα αφιερώματά μας αναφερθήκαμε για λίγο στην διπλή αυτή έλικα, το DNA, που περιέχει όλη την πληροφορία ενός οργανισμού. Μέσα σε κάθε φυλετικό κύτταρο (σπερματοζωάριο για το αρσενικό και ωάριο για το θήλυ) υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός γονιδίων (μόρια DNA), τα οποία μπορούν να αναδιαταχθούν με διάφορους τρόπους ώστε να δώσουν τις διάφορες ποικιλίες των ειδών, πάντοτε όμως μέσα στο ίδιο βασικό είδος. Το γενετικό σύστημα επιτρέπει την δημιουργία μίας μεγάλης ποικιλίας χαρακτηριστικών (π.χ. χρώμα ματιών, ύψος, είδος πτερώματος, κλπ) αλλά πάντα μέσα στα όρια ενός συγκεκριμένου είδους. Αυτά τα χαρακτηριστικά ποικίλουν ανάλογα με τους νόμους κληρονομικότητας που ανακάλυψε ο Mendel

Παραδείγματος χάριν οι διάφορες ποικιλίες των σκύλων είναι ποικιλίες και αλλαγές μέσα στα γενετικά όρια του είδους που λέγεται σκύλος. Ποτέ δεν έχουν γίνει αλλαγές από ένα είδος σε ένα άλλο είδος, π.χ. ένας σκύλος να γίνει μία γάτα! Τέτοιες αλλαγές δεν είναι δυνατές διότι ένας σκύλος δεν έχει την πληροφορία για να γίνει μία γάτα.

Αυτές βέβαια οι πληροφορίες δεν ήταν γνωστές στον Δαρβίνο όταν το 1859 πρότεινε την θεωρία του για την καταγωγή των ειδών. Μέχρι τότε οι περισσότεροι βιολόγοι πίστευαν (και σωστά) ότι τα διάφορα είδη ήταν αποτέλεσμα Θείας Δημιουργίας. Ο Δαρβίνος προσπάθησε ακριβώς να διαλύσει αυτήν την θέση.

Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία του ό,τι βλέπουμε σήμερα στο ζωικό βασίλειο προήλθε από την εξέλιξη ενός μονοκύτταρου οργανισμού που και αυτός έγινε από μόνος του!

Ήδη στα προηγούμενα αφιερώματά μας αποδείξαμε γιατί σήμερα η επιστήμη δεν δέχεται ότι είναι δυνατόν ένας μονοκύτταρος οργανισμός να έγινε από μόνος του! Υπενθυμίζουμε ότι ο απλούστερος μονοκύτταρος οργανισμός, το προκαρυωτικό κύτταρο, είναι ένα θαύμα πολυπλοκότητας μπροστά στον οποίο και το πιο σύγχρονο διαστημόπλοιο μοιάζει αρχέγονο!

Ο Δαρβίνος λοιπόν πρότεινε ότι τα κληρονομούμενα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού είναι “μεταλλάξιμα”. Με αυτό εννοούσε ότι τα χαρακτηριστικά αυτά μπορούσαν να αλλάξουν προς το καλύτερο η προς το χειρότερο. Όταν η αλλαγή ήταν προς το καλύτερο αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η ποικιλία αυτή να μπορεί να επιβιώσει καλύτερα στο περιβάλλον. Υπενθυμίζουμε το παράδειγμα με τις άσπρες και μαύρες πεταλούδες στην εξοχή της Αγγλίας πριν και μετά την βιομηχανική επανάσταση (Χριστιανισμός τεύχος 2/1999). Τα ευνοϊκά αυτά χαρακτηριστικά μπορούσαν να μεταδοθούν στους απογόνους. Με το πέρασμα του χρόνου, κατά τον Δαρβίνο, αυτές οι αλλαγές τελικά προκαλούσαν την δημιουργία νέων ειδών με όλο και πιο πολύπλοκα συστήματα, όπως καρδιά, εγκέφαλο, νεφρούς κλπ. Βέβαια στο ανωτέρω παράδειγμα και οι άσπρες και οι μαύρες παρέμειναν πεταλούδες και δεν έγιναν άλλο είδος.

Όταν το 1951 ανακαλύφθηκε η δομή του μορίου του DNA και η μέθοδος καταχώρησης της πληροφορίας μέσα στα κύτταρα, έγινε φανερή και η μέθοδος με την οποία γίνονται οι μεταλλάξεις στο γενετικό υλικό.

Όπως έχουμε αναφέρει (Χριστιανισμός τεύχος 1/2000) η πληροφορία για την δομή όλων των έμβιων μορφών επί της γης είναι αποταμιευμένη σε μακρές αλυσίδες νουκλεοτιδίων. Δύο από αυτές τις αλυσίδες ενώνονται μεταξύ τους και σχηματίζουν το μόριο του DNA. Από καιρού εις καιρόν μπορεί να γίνει ένα λάθος στην τοποθέτηση των νουκλεοτιδίων και να προκαλέσει την δημιουργία ενός ελαφρά διαφορετικού θυγατρικού μορίου. Αυτά τα λάθη στην αντιγραφή του γενετικού υλικού ονομάζονται “μεταλλάξεις”.

Με την νέα αυτή κατανόηση του μηχανισμού της μοριακής βάσης της κληρονομικότητας η θεωρία του Δαρβίνου επαναδιατυπώθηκε σαν “Νέο-Δαρβινική σύνθεση”. Σύμφωνα με αυτήν οι “ωφέλιμες” μεταλλάξεις αυξάνουν την πιθανότητα ο οργανισμός που τις παρουσιάζει να επιβιώσει μέχρι την ηλικία αναπαραγωγής και να κληρονομήσει αυτές τις μεταλλάξεις στους απογόνους του. Με το πέρασμα του χρόνου η φυσική επιλογή μαζί με εκατομμύρια “ωφέλιμων” μεταλλάξεων θα δημιουργήσουν νέα είδη! Να λοιπόν πώς από ένα μονοκύτταρο οργανισμό έγινε ο άνθρωπος! Είναι όμως πράγματι έτσι ;

Ο απλούστερος μονοκύτταρος οργανισμός περιέχει περίπου δύο εκατομμύρια βάσεις νουκλεοτιδίων, ενώ στα σαράντα έξη χρωματοσώματα του ανθρώπου περιέχονται περίπου έξη δισεκατομμύρια τέτοιων βάσεων. Εάν προτείνουμε ότι ένας μονοκύτταρος οργανισμός εξελίχθηκε σε άνθρωπο τότε στην ουσία προτείνουμε ότι δημιουργήθηκε από μόνη της μία τεράστια ποσότητα πληροφορίας. Αυτή η επιπλέον πληροφορία είναι απαραίτητη για να οδηγήσει στην παραγωγή και λειτουργία όλων των πολύπλοκων συστημάτων που έχουμε εμείς οι άνθρωποι (κυκλοφορικό, νευρικό, πεπτικό σύστημα κλπ) και που δεν έχουν τα βακτηρίδια..

Σύμφωνα με την Νέο-Δαρβινική θεωρία όλη αυτή η απαιτούμενη πληροφορία δημιουργήθηκε από τις τυχαίες μεταλλάξεις ενός υπάρχοντος γενετικού προγράμματος, αυτού που ήταν απαραίτητος κατ’ αρχάς για να φτιάξει και τον μονοκύτταρο οργανισμό.

Όπως όμως θα δούμε, Θεού θέλοντος στο επόμενο τεύχος, τα τελευταία χρόνια η επιστήμη δεν δέχεται πλέον κάτι τέτοιο.

Νέο Δαρβινισμός: οι μεταλλάξεις πηγή νέων ειδών; (μέρος 2)

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει (Χριστιανισμός 1/2000) το 1951 ανακαλύφθηκε από τους ερευνητές Watson και Crick η δομή του μορίου του DNA και άρχισε να ερευνάται ο θαυμαστός τρόπος με τον οποίο η γενετική πληροφορία διαφυλάσεται μέσα στα κύτταρα.

Ολα τα χαρακτηριστικά ένος ζωντανού οργανισμού είναι καταχωρημένα μέσα στο μόριο του DNA. Δηλαδή η πληροφορία για ένα μικρόβιο, ένα ελέφαντα, ένα ψάρι η ένα άνθρωπο περιέχεται μέσα στην αλληλουχία των νουκλεοτιδίων κάθε οργανισμού. Βέβαια όπως έχουμε περιγράψει (Χριστιανισμός 3/2000) ένας μονοκύτταρος οργανισμός περιέχει περίπου δύο εκατομμύρια βάσεις νουκλεοτιδίων, ενώ στον άνθρωπο υπάρχουν έξη δισεκατομμύρια τέτοιων βάσεων. Αυτό το γεγονός από μόνο του φθάνει για να σιωπήσει κάθε υποστηρικτή της θεωρίας της εξέλιξης, διότι είναι αδύνατον αυτή η διαφορά πληροφορίας να δημιουργήθηκε από μόνη της.

Στην προσπάθειά τους να υπερπηδήσουν το ανωτέρω εμπόδιο, οι υποστηρικτές της θεωρίας της εξέλιξης, πρότειναν ότι η διαφορά αυτή προήλθε από τυχαίες αλλαγές στο γενετικό κώδικα, που είναι γνωστές σαν μεταλλάξεις. Αυτή η υπόθεση καλείται

Νέο Δαρβινισμός. Είναι όμως αυτό σωστό, μπορούν οι μεταλλάξεις μαζί με την φυσική επιλογή να προκαλέσουν πραγματικές “εξελικτικές αλλαγές” και τι υποστηρίζει σήμερα η επιστήμη;

Οι μεταλλάξεις είναι τυχαίες αλλαγές στην αλληλουχία των νουκλεοτιδίων μέσα στο μόριο του DNA. Στον άνθρωπο είναι υπεύθυνες για περισσότερες από 1500 γενετικές ανωμαλίες περιλαμβανομένης της αιμορροφιλίας (δεν πήζει το αίμα), τον αλφισμό (απουσία μελαχρωστικής από το δέρμα και τα μάτια) αλλά και για ωρισμένα είδη καρκίνου και διαταραχών του μεταβολισμού. Υπάρχουν άφθονα επιστημονικά στοιχεία για το ότι διάφορα είδη ακτινοβολίας και ωρισμένες χημικές ουσίες προκαλούν μεταλλάξεις. Μάλιστα οι μεταλλάξεις που συμβαίνουν στα αναπαραγωγικά κύτταρα μεταδίδονται και στις επόμενες γενεές. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αυτοί που επιβίωσαν από πυρηνική έκρηξη (Χιροσίμα, Ναγκασάκι, Τσέρνομπιλ..) παρουσιάζουν αυξημένο ποσοστό καρκίνων και τα παιδία τους αυξημένο ποσοστό γενετικών ανωμαλιών. Οι μεταλλάξεις λοιπόν πράγματι συμβαίνουν αλλά για τρείς κύριους λόγους δεν είναι δυνατόν να υποστηρίξουν την θεωρία της εξέλιξης

1.Απλά Μαθηματικά. Οι μεταλλάξεις, ευτυχώς για εμάς, είναι σχετικά σπάνιες. Συμβαίνουν περίπου μία σε κάθε δέκα εκατομμύρια αναδιπλασιασμούς του μορίου του DNA (10⁷, δηλαδή μονάδα ακολουθούμενη από επτά μηδενικά). Η πιθανότητα του να συμβούν δύο σχετιζόμενες μεταξύ τους μεταλλάξεις στην σειρά είναι το γινόμενο των επί μέρους πιθανοτήτων : 10⁷ X 10⁷ = 10¹⁴. Δηλαδή μονάδα ακολουθούμενη από 14 μηδενικά, δηλαδή εκατό τρισεκατομμύρια. Δύο μεταλλάξεις σε μία μύγα δεν θα προκαλούσαν τίποτε περισσότερο από μία αλλαγή, ίσως, στο ζάρωμα των φτερών της Η πιθανότητα να έχουμε τρείς στην σειρά σχετιζόμενες μεταλλάξεις είναι ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμύρια (10²¹)! Ξαφνικά ούτε ο ωκεανός δεν φθάνει για να χωρέσει τόσες μύγες! Τι γίνεται με τέσσερεις μεταλλάξεις; 10²⁸!. Ούτε όλη η γη δεν φθάνει για να χωρέσει τόσους μικροοργανισμούς! Και μιλάμε μόνο για τέσσερεις μεταλλάξεις. Χρειάζονται πολύ περισσότερες για να μετατρέψουν ένα ψάρι σε ένα φιλόσοφο! Για να “αλλάξει” το γενετικό υλικό από ένα είδος σε ένα άλλο είδος χρειάζονται αρκετά εκατομμύρια μεταλλάξεις στην σειρά!!

Σε αυτό το σημείο οι νέο-Δαρβινιστές είπαν ότι ναι μεν οι πιθανότητες είναι ελάχιστες αλλά έχουμε (κατ’αυτούς) όλο τον απαιτούμενο χρόνο, 5 δισεκατομμύρια χρόνια Αλλά 5 δισεκατομμύρια χρόνια είναι 10¹⁷ δευτερόλεπτα και όλο το σύμπαν περιέχει 10⁸⁰ άτομα! Ετσι λοιπόν όλο το σύμπαν δεν είναι τόσο μεγάλο η τόσο παλαιό για να χωρέσει την πιθανότητα της “εξέλιξης” ενός αλόγου, την οποία ο Huxley, υποστηρικτής της θεωρίας της εξέλιξης υπολόγησε σε 10 ^3.000.000 !!!

Βλέπουμε λοιπόν ότι η επιστήμη των μαθηματικών αποκλείει κάθε πιθανότητα οι μεταλλάξεις να δημιούργησαν “εξελικτικές αλλαγές”.

Με κάθε τρόπο ο Κύριος προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει ότι η μοναδική και απόλυτη αλήθεια είναι ο Λόγος του Θεού!. Το κάλυμμα όμως στον νου και την καρδιά των ανθρώπων “καταργείται διά του Χριστού” (Β Κορινθίους 3:14). Ο Κύριος είχε αποστείλει τον απόστολο Παύλο να “κηρύττει το ευαγγέλιο ουχί εν σοφία λόγου, διά να μη ματαιωθεί ο σταυρός του Χριστού. Διότι ο λόγος του σταυρού εις μεν τους απολλυμένους είναι μωρία, εις ημάς δε τους σωζομένους είναι δύναμις Θεού. Επειδή είναι γεγραμμένον, “Θέλω απολέσει την σοφίαν των σοφών, και θέλω αθετήσει την σύνεσιν των συνετών. Που ο σοφός; που ο γραμματεύς; που ο συζητητής του αιώνος τούτου; Δεν εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου; Διότι επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεό διά της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός διά της μωρίας του κηρύγματος να σώσει τους πιστεύοντας” (Α Κορινθίους α:21).

Νέο Δαρβινισμός: οι μεταλλάξεις πηγή νέων ειδών ; (μέρος 3)

Στο προηγούμενο αφιέρωμά μας είδαμε ότι η μαθηματική επιστήμη αποκλείει εντελώς την πιθανότητα οι μεταλλάξεις στο γενετικό υλικό των ζωντανών οργανισμών να προκαλέσουν εξελικτικές αλλαγές. Δηλαδή, με απλά λόγια τα μαθηματικά αποκλείουν την πιθανότητα ενός κυττάρου να μετατραπεί εξελικτικά σε ένα έντομο ή ενός πίθηκου σε ένα φιλόσοφο!

Σήμερα βιώνουμε αυτό το θαυμαστό γεγονός, (είναι η χάρις του Θεού) ότι όλο και περισσότεροι επιστήμονες από όλους τους χώρους της γνώσης έρχονται να σκύψουν με σεβασμό μπροστά στην μόνη αλήθεια που είναι ο Λόγος του Θεού. “Αφού δε εγεννήθη ο Ιησούς….μάγοι από ανατολών ήλθον εις Ιεροσόλυμα λέγοντες, που είναι ο γεννηθείς βασιλεύς των Ιουδαίων; διότι είδομεν τον αστέρα αυτού εν τη ανατολή, και ήλθομεν διά να προσκυνήσωμεν αυτόν” (Ματθαίος β:1-3).

Υπάρχουν όμως και άλλοι δύο (τουλάχιστον) λόγοι για τους οποίους οι μεταλλάξεις δεν είναι δυνατόν να υποστηρίξουν την θεωρία της εξέλιξης

2.Πορεία προς την λάθος κατεύθυνση

Οι μεταλλάξεις είναι μικρές και τυχαίες αλλαγές στο μόριο του DNA και σχεδόν κάθε μία είναι γνωστή από την ασθένεια που προκαλεί. “Οι μεταλλάξεις δεν δημιουργούν αλλά καταστρέφουν”. Έχει υπολογισθεί ότι οι μεταλλάξεις είναι καταστροφικές 10.000 φορές συχνότερα από ότι είναι ωφέλιμες η ουδέτερες για τον οργανισμό που την υφίσταται. Κανένας επιστήμονας δεν πιστεύει ότι το να στεκόμαστε μπροστά σε συσκευές που εκπέμπουν ακτίνες Χ θα οδηγήσει στη βελτίωση του ανθρώπινου είδους, αντιθέτως αυτό προκαλεί ασθένειες. Επίσης κανένας δεν υποστηρίζει ότι η ελάττωση του στρώματος του όζοντος στη στρατόσφαιρα, θα φέρει καλά αποτελέσματα. Γνωρίζουμε ότι αυτή η ελάττωση του όζοντος αυξάνει την ιονίζουσα ακτινοβολία που πέφτει στη γη και αυτή με τη σειρά της αυξάνει τον αριθμό των μεταλλάξεων. Αυτό έχει σαν συνέπεια την αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου του δέρματος και άλλων ασθενειών.

Κάθε τυχαία αλλαγή που γίνεται σε έναν πολύ εξειδικευμένο οργανισμό δεν φέρνει βελτίωση αλλά σύγχυση και καταστροφή. Αν στο μηχανισμό ενός ρολογιού κάνουμε μία τυχαία αλλαγή αυτό δεν θα φέρει βελτίωση αλλά βλάβη.

Πράγματι σήμερα οι άνθρωποι υπόκεινται σε περισσότερες από 1500 μεταλλάξεις. Ευτυχώς όμως αυτές δεν γίνονται κλινικά αντιληπτές και ο λόγος είναι ότι έχουμε μία σειρά χρωματοσωμάτων από τον πατέρα μας και ένα από τη μητέρα μας. Τα ελαττωματικά γονίδια που πιθανόν να κληρονομήσαμε από τον πατέρα μας καλύπτονται από τα υγιή που έχουμε από την μητέρα μας, και αντιστρόφως.

Οι μεταλλάξεις λοιπόν δεν προκαλούν την εξέλιξη προς τα εμπρός αλλά αντιθέτως την γενετική υποβάθμιση του οργανισμού. “Ενας σεισμός δεν οικοδομεί μία πόλη, αλλά την καταστρέφει”.

Δεν θα μπορούσε εξάλλου να είναι διαφορετικά τα πράγματα διότι θα έρχονταν σε αντίθεση με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα. Οι Νέο Δαρβινιστές προσπάθησαν να πουν ότι από μόνοι τους οι έμβιοι οργανισμοί, μέσω των μεταλλάξεων, εξελίχθηκαν σε όλα τα είδη που βλέπουμε σήμερα. Σύμφωνα με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα όμως, σε ένα σύστημα αν αυτό αφεθεί μόνο του, αυξάνει η “εντροπία”, δηλαδή η ακαταστασία και η αποδιοργάνωση. Οι μεταλλάξεις λοιπόν δε δημιουργούν, αλλά αποδιοργανώνουν και καταστρέφουν.

3.Οι μεταλλάξεις μιλάνε για τη Δημιουργία

Μετά από όλα αυτά που αναφέραμε για τα μαθηματικά και τα χρωματοσώματα, υπάρχει ακόμα ένας λόγος, πολύ απλός αλλά και πολύ σοβαρός, για τον οποίο οι μεταλλάξεις δε δείχνουν προς την πλευρά της εξέλιξης, αλλά προς την πλευρά της Δημιουργίας. Οι περισσότερες μεταλλάξεις προέρχονται από την επίδραση της ιονίζουσας ακτινοβολίας. Προφανώς όμως το γονίδιο πρέπει να είναι ήδη έτοιμο προτού το κτυπήσει η ακτινοβολία και γίνει η μετάλλαξη. Το μόνο λοιπόν που μας δίνει η μετάλλαξη είναι μία ποικιλία (αλλήλιο) ενός ήδη υπάρχοντος γονιδίου.

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπως ήταν προφητευμένο, η γνώση έχει πληθυνθή. (Δανιήλ ιβ:4). “H γνώσις όμως φυσιοί, η δε αγάπη οικοδομεί”. (Α Κορινθίους η:2). Ο Δαβίδ, 1000 χρόνια προ Χριστού, χωρίς να έχει στην διάθεσή του όλη αυτή την εγκύκλιο γνώση, έψαλλε διά Πνεύματος Αγίου: “Αι χείρες σου με έκαμαν, και με έπλασαν. συνέτισόν με, και θέλω μάθει τα προστάγματά σου”. (Ψαλμός ριθ:73).

πηγη. φρουρος

ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ; μέρος 2

ΤΟ
ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ

Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα βακτηρίδια, τα φυτά, τα ζώα και ο άνθρωπος αποτελούνται από κύτταρα.

Τα κύτταρα αποτελούνται από πολλά βιολογικά στοιχεία και περιβάλλονται από την κυτταρική μεμβράνη, που ρυθμίζει την είσοδο και την έξοδο ουσιών μέσα και έξω από αυτά.

Τα κύτταρα είναι τρομερά πολύπλοκα και πολύ πιο σύνθετα από οποιαδήποτε μηχανή έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος. Ο απλούστερος μονοκύτταρος οργανισμός, το προκαρυωτικό βακτηριακό κύτταρο, είναι ένα αριστούργημα σύνθετης πολυπλοκότητας σε μικρογραφία που κάνει τα σύγχρονα διαστημόπλοια να φαντάζουν αρχέγονα . Το μικρότερο βακτηριακό κύτταρο έχει περισσότερες από 100 πρωτεΐνες, DNA με περίπου δύο εκατομμύρια βάσεις νουκλεοτιδίων, RNA και περιέχει περισσότερα από 100 δισεκατομμύρια άτομα!

Για να μπορεί να λειτουργεί ένα κύτταρο, πρέπει όλα αυτά τα στοιχεία να συνεργάζονται αρμονικά. Αυτό αποτελεί ένα αξεπέραστο εμπόδιο για τη θεωρία της εξέλιξης. Το κύτταρο χρειάζεται όλα τα βασικά του συστήματα και τις λειτουργίες τους για να μπορέσει να επιβιώσει και να λειτουργήσει. Εάν λοιπόν το κύτταρο αποτελεί προϊόν εξέλιξης, θα έπρεπε δισεκατομύρια τμήματα να παρουσιασθούν “άπό μόνα τους” την ίδια στιγμή στο ίδιο μέρος και να συνδεθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να λειτουργήσουν! Τα ανωτέρω οδήγησαν τον Fred Hoyle να δηλώσει ότι η πιθανότητα “αυτόματης γένεσης” είναι περίπου ίδια με την πιθανότητα που έχει ένας ανεμοστρόβιλος να σαρώσει μία αυλή με παλιοσίδερα και να συναρμολογήσει ένα Βoeing 747!

Μια και μιλάμε για αεροπλάνα επιτρέψτε μας να κάνουμε στους αγαπητούς αναγνώστες ένα ερώτημα, για να βοηθήσουμε στην κατανόηση του θέματος: Μπορεί το αλουμίνιο να πετάξει; Βέβαια από μόνο του το αλουμίνιο δεν μπορεί να πετάξει. Το μετάλλευμα που περιέχει το αλουμίνιο απλά μένει εκεί που είναι. Μία ηφαιστειακή έκρηξη μπορεί να το εκτινάξει ψηλά, αλλά αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι πετάει! Αν ρίξουμε λίγη βενζίνη επάνω του, θα πετάξει; Όχι, βέβαια. Αν βάλουμε λίγο λάστιχο, μήπως πετάξει; Και πάλι όχι. Εάν πάρουμε όμως το αλουμίνιο το εκτείνουμε ώστε να το κάνουμε ένα σωλήνα με φτερά και ουρά, του βάλουμε μηχανή και μερικά άλλα πράγματα, τότε θα πετάξει! Το ονομάζουμε μάλιστα αεροπλάνο.

Ας αναρωτηθούμε λίγο. Τι κάνει ικανό ένα αεροπλάνο να πετάει; Αν βγάλουμε τα φτερά πετάει; όχι. Αν αφαιρέσουμε την μηχανή θα πετάει; και πάλι όχι. Αν δεν έχει καύσιμα; και πάλι όχι! Τι κάνει λοιπόν το αεροπλάνο να πετάει; Η απάντηση είναι κάτι που κάθε επιστήμονας εννοεί, καταλαβαίνει και χρησιμοποιεί για να κάνει υποθέσεις και να εκτελεί πειράματα. Αυτό που κάνει το αεροπλάνο να πετάει είναι η Δημιουργική σχεδίαση και οργάνωση!

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο κύτταρο και ας ρωτήσουμε “τι κάνει το κύτταρο να ζεί”.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει το κύτταρο αποτελείται από δισεκατομύρια κομμάτια που κανένα από αυτά δεν είναι ζωντανό από μόνο του! Τι κάνει λοιπόν το κύτταρο να ζεί; Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ!

Μόνο ο Δημιουργός θα μπορούσε να δημιουργήσει και να οργανώσει όλα αυτά τα επί μέρους κομμάτια!

Οι επιστήμονες κατανοούν πώς τα αεροπλάνα πετούν. Γι’αυτό το λόγο κανένας επιστήμονας δεν πιστεύει ότι τα αεροπλάνα είναι το αποτέλεσμα χρόνου, τύχης και των ιδιοτήτων του αλουμινίου και των άλλων υλικών που συνθέτουν το αεροπλάνο. Ένα Boeing 747 αποτελείται από 4.5 εκατομύρια εξαρτήματα που ενώ κανένα από μόνο του δεν πετάει, χάρη στο σχεδιασμό και τη δημιουργικότητα, πετάει!

Παρομοίως τα κύτταρα αποτελούνται από δισεκατομύρια μη ζωντανά κομμάτια που χάρη στην δημιουργία απαρτιώνονται σε ένα ζωντανό σύνολο.

Αν και δεν ήμαστε παρόντες την ώρα που κατασκευάζεται ένα αεροπλάνο, εν τούτοις είναι αυτό που γνωρίζουμε για το αλουμίνιο και τους νόμους της φυσικής που μας πείθουν ότι το αεροπλάνο είναι αποτέλεσμα δημιουργικού σχεδιασμού. Παρομοίως είναι αυτό που γνωρίζουμε για το DNA, το RNA, τις πρωτεΐνες και τα πολλά άλλα συστατικά των κυττάρων που μας πείθουν ότι το κύτταρο είναι αποτέλεσμα δημιουργίας!

Βλέπουμε λοιπόν σήμερα ότι πράγματι η αληθινή επιστήμη δε συγκρούεται με την Αγία Γραφή, αλλά υποκλίνεται μπροστά στη μόνη αλήθεια, που είναι ο Λόγος του Θεού!

Μέσα όμως στον Λόγο του Θεού γνωρίζουμε κάτι ακόμη, που είναι πολύ περισσότερο σημαντικό από τη γνώση των μηχανισμών. Γνωρίζουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, το Μονογενή Υιό του Θεού “όστις είναι εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως. επειδή δι’αυτού εκτίσθησαν τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς, και τα επί της γής, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι, είτε κυριότητες, είτε αρχαί, είτε εξουσίαι, τα πάντα δι’αυτού και δι’αυτόν εκτίσθησαν και αυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι’αυτού” (Κολοσσαείς α:15-17). Μέσα στην Αγία Γραφή θα γνωρίσουμε την

“αγάπη του Χριστού, την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν” διότι Αυτός “ήλθε να ζητήσει και να σώση το απολωλός” (Λουκάς ιθ:10).

ΕΞΕΛΙΞΗ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ; 1

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΚΗΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ (ένα μικρό μέρος)

Όπως αναφέραμε στο προηγούμενο αφιέρωμά μας, το 1953, τον ίδιο χρόνο που ο απόφοιτος φοιτητής Stanley Miller προσπαθούσε να συνθέσει πρωτεΐνες σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα, οι ερευνητές James Watson και Francis Crick ανακάλυψαν την δομή του μορίου του DNA.

To DNA είναι το μόριο της κληρονομικότητας και μοιάζει με δύο σιδηροδρομικές γραμμές που έχουν περιστραφεί, ώστε να σχηματίσουν μία σπειροειδή διπλή έλικα. Μπορούμε επίσης να το φανταστούμε σαν μία σκάλα που την έχουμε περιστρέψει από πάνω προς τα κάτω. Κάθε γραμμή αποτελείται από εκατομμύρια κομματάκια, που λέγονται νουκλεοτίδια, ενωμένα μεταξύ τους σαν τα βαγόνια ενός τραίνου. Στο μόριο του DNA χρησιμοποιούνται τέσσερα νουκλεοτίδια, (η αδενίνη η θυμδίνη η κυτοσίνη και η γουανίνη). Κάθε ομάδα τριών νουκλεοτιδίων αποτελεί ένα “χημικό γράμμα” του γενετικού κώδικα.

Από το 1953 λοιπόν οι μοριακοί βιολόγοι γνωρίζουν ότι η ανάπτυξη και ο μεταβολισμός όλων των έμβιων όντων στη γη ελέγχεται προσεκτικά μέσω μιας ψηφιακής γλώσσας επικοινωνίας που λέγεται “γενετικός κώδικας” και βρίσκεται φυλαγμένη μέσα στο μόριο του DNA.

Κάθε προσπάθειά του να εξηγηθεί η προέλευση της ζωής έπρεπε πλέον να δώσει εξηγήσεις, όχι μόνο για το πώς δημιουργήθηκαν τα μόρια αυτά αλλά και το πώς μέσα σε αυτά βρίσκεται αποθηκευμένη όλη αυτή η απίστευτα σύνθετη πληροφορία.

Θέλουμε να σταθούμε για πολύ λίγο και με πολύ απλό τρόπο σε αυτό το θέμα. Γνωρίζουμε πλέον ότι η πληροφορία μέσα στο μόριο του DNA είναι αποθηκευμένη με ψηφιακό τρόπο, δηλαδή με συγκεκριμένους μαθηματικούς όρους! Η πληροφορία αυτή μεταφέρεται μέσω ειδικών ενζύμων σε ένα άλλο μόριο, το RNA και τελικά πάλι με την χρησιμοποίηση ενζύμων στις πρωτεΐνες, είτε με την μορφή των δομικών (π.χ. μυς, δέρμα, κ.λ.π.), είτε λειτουργικών πρωτεϊνών (ένζυμα).

DNA--> ^ENZYMΑ --> RNA--> ^ENZYMΑ --> ΠΡΩΤΕΙΝΕΣ

Ένα βασικό και ανυπέρβλητο εμπόδιο στη θεωρία της εξέλιξης είναι ότι για τη μεταφορά της πληροφορίας από το μόριο του DNA στο μόριο του RNA και μετά στις πρωτεΐνες χρειάζονται ένζυμα, που είναι και αυτά πρωτεΐνες! Τα ζωντανά όμως κύτταρα δεν μπορούν να φτιάξουν πρωτεΐνες, εάν ήδη όλος ο μηχανισμός δεν είναι έτοιμος. Δηλαδή το κύτταρο για να φτιάξει πρωτεΐνες, χρειάζεται τον μηχανισμό DNA, RNA, πρωτεΐνες, που όμως για να λειτουργήσει χρειάζεται πρωτεΐνες!

Η μόνη εξήγηση του προβλήματος αυτού είναι ότι ο μηχανισμός DNA, RNA και οι πρωτεΐνες ένζυμα για τη λειτουργία του δημιουργήθηκαν ταυτόχρονα και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από ένα ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ!

Αυτός είναι ο λόγος που διακηρύττουμε ότι η αληθινή επιστήμη δεν συγκρούεται με το Λόγο του Θεού, αλλά με θαυμασμό ανιχνεύει τα έργα που ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο αγαπητός Υιός του Θεού έφτιαξε και συντηρεί, διότι “πάντα δι’ αυτού και δι’ αυτόν εκτίσθησαν και αυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι’ αυτού” (Κολοσσαείς α:16-17).

Πόσο μεγάλη όμως και πολύπλοκη είναι η πληροφορία μέσα στο μόριο του DNA.

Τη στιγμή της σύλληψης ένα γονιμοποιημένο ωάριο έχει το μέγεθος κεφαλής καρφίτσας. Εν τούτοις περιέχει πληροφορία ανάλογη 6 δισεκατομυρίων χημικών γραμμάτων. Είναι αρκετή πληροφορία για να γεμίσει 1000 βιβλία των 500 σελίδων με γράμματα τόσο μικρά που θα χρειαζόταν μικροσκόπιο για να τα διαβάσει κανείς. Εάν όλα τα “χημικά γράμματα” ενός ανθρώπινου σώματος τυπωνόντουσαν σε βιβλία, υπολογίζεται ότι θα γέμιζαν το Grand Canyon 50 φορές!

“Μεγάλα τα έργα του Κυρίου, εξηκριβωμένα υπό πάντων των ηδυνομένων εις αυτά” Ψαλμός ρια:2.

πηγη φρουρός

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΙ "ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟΙ" : ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗ

Η μεγαλύτερη έρευνα σχετικά με απολιθώματα έχει γίνει στα ανθρώπινα απολιθώματα. Αυτό είναι λογικό, αφού η ιστορία της ανθρώπινης ζωής μας αγγίζει προσωπικά. Πολυάριθμα βιβλία κοσμούν τα ράφια των βιβλιοθηκών έχοντας όμορφα ζωγραφισμένες με έντονα χρώματα απεικονίσεις των πρωτόγονων ανθρώπων και υποτιθέμενων "πιθηκανθρώπων". Αυτή η έκκληση στη φαντασία που γίνεται μέσω της απεικόνισης συχνά είναι πιο αποτελεσματική από τις σοβαρές συζητήσεις για επιστημονικές αποδείξεις του θέματος.
Πολλοί θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι, αντίθετα απ’ ότι πιστεύεται, έχουμε πολύ λίγα ανθρώπινα απολιθώματα. Δεν υπάρχουν πλήρεις σκελετοί — οι περισσότεροι τύποι προϊστορικών ανθρώπων αναπαράγονται με βάση μερικά κομμάτια οστών, ίσως ένα μέρος του κρανίου και λίγα δόντια. Ο Άνθρωπος της Χαϊδελβέργης, για παράδειγμα, είναι γνωστός μόνο από ένα οστό σιαγόνας. Εφόσον υπάρχει τόσο λίγη συγκεκριμένη μαρτυρία, οποιοδήποτε βιβλίο για την ανθρώπινη προϊστορία πρέπει να επηρεάζεται πολύ από τις υποθέσεις που πιστεύει ο συγγραφέας.
Σκεφτείτε αυτά που και ένας πλήρης ακόμα σκελετός δεν θα είχε — τα απολιθώματα δεν διατηρούν τα μαλακά μέρη του ανθρώπινου σώματος όπως χείλη, μαλλιά, μύτη, μάτια, αυτιά, μύες και δέρμα. Σκεφτείτε πως θα έμοιαζε το κρανίο σας αν απογυμνωνόταν από τα μαλλιά, το δέρμα, και τους μύες, και καλυπτόταν από χώμα! Όταν διαβάζουμε βιβλία με λεπτομερείς αναπαραστάσεις πρωτόγονων ανθρώπων, πρέπει να έχουμε υπόψη μας πόσο αναμιγνύεται η φαντασία του καλλιτέχνη που ζωγράφισε τις αναπαραστάσεις. Για παράδειγμα, ο Ζινγκάνθρωπος του Louis Leakey είχε "ντυθεί με σάρκα" κατά πολλούς διαφορετικούς τρόπους, κυμαινόμενος από ένα ον ταυτόσημο με πίθηκο μέχρι έναν σχεδόν κανονικό άνθρωπο. Ποιον απ' όλους αυτούς τους τύπους όντων τελικά θα δεχτούμε;
Τον Άνθρωπο του Νεάντερταλ για πολλά χρόνια τον παρίσταναν σαν τριχωτό, κυρτωμένο και κτηνώδη, εξαιτίας των λεπτών οστών του κρανίου του και του έντονου οφρυικού του τόξου. Αλλά σήμερα οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι το ίδιο κρανίο θα μπορούσε να καλυπτόταν με απαλό δέρμα αντί για τραχύ και τριχωτό, και ο άνθρωπος αυτός ντυμένος με κουστούμι και γραβάτα θα έμοιαζε εντελώς σύγχρονος, χωρίς να ξεχωρίζει από εμάς. Οι Νεάντερταλ τελικά κατέληξαν να ταξινομούνται ως Χόμο Σάπιενς — πλήρεις άνθρωποι.
Τέτοιες αντιστροφές απόψεων είναι συνηθισμένες στον τομέα της "εξέλιξης" του ανθρώπινου είδους. Σε κανέναν άλλο επιστημονικό τομέα οι απόψεις μεταξύ των επιστημόνων δε διαφέρουν τόσο πολύ. Κάθε παλαιο-ανθρωπολόγος που ασχολείται με την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους έχει μία διαφορετική θεωρία για το οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου. Σε κανέναν άλλο τομέα της επιστήμης δεν μπορεί κάποιος να εκτιναχτεί σε ύψη διασημότητας τόσο γρήγορα κάνοντας μία "σημαντική" ανακάλυψη. Σε κανέναν άλλο τομέα, κατά συνέπεια, δεν υπάρχει περισσότερη λογομαχία και αντιπαράθεση, καθώς οι επιστήμονες προσπαθούν να πείσουν τους συναδέλφους τους ότι τα δικά τους ευρήματα είναι ο "χαμένος κρίκος" στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης. Και σε κανέναν άλλο τομέα δεν υπήρξαν τόσο επιπόλαιοι ισχυρισμοί, τόσα λάθη και ξεκάθαρες απάτες.
Ο Άνθρωπος της Νεμπράσκα, ο οποίος "κατασκευάστηκε" από ένα μόνο δόντι, τελικά αποδείχτηκε πως επρόκειτο για σοβαρό λάθος μιας και το δόντι ήταν αγριόχοιρου!
Ο Άνθρωπος του Πεκίνου για τον οποίο οι πρώτοι ερευνητές, στη δεκαετία του '30, ισχυρίστηκαν ότι ήταν ο "πιθηκάνθρωπος" — ο χαμένος κρίκος στην υπόθεση της εξέλιξης του ανθρώπου από πίθηκο — αναφέρθηκε από μεταγενέστερους ερευνητές ότι επρόκειτο για σχεδόν ανθρώπινα όντα Μυστηριωδώς οι ερευνητές που είχαν τα οστά ισχυρίστηκαν ότι χάθηκαν στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου. Παρόλη την αβεβαιότητα και ανυπαρξία στοιχείων ορισμένα βιβλία εξέλιξης εξακολουθούν να αναφέρουν τον Άνθρωπο του Πεκίνου ως το χαμένο κρίκο στην αλυσίδα της εξέλιξης!
Ο Άνθρωπος της Ιάβα ήταν η ανακάλυψη του Ολλανδού Ε. Dubois, στη Σουμάτρα. Από το πάνω μέρος ενός κρανίου και ένα μηριαίο οστό που βρήκε μερικά μέτρα πιο μακριά, αναπαράστησε τον περιβόητο Πιθηκάνθρωπο τον υποτιθέμενο "χαμένο κρίκο της εξέλιξης". Δύο ανθρώπινα κρανία που είχαν βρεθεί στο ίδιο γεωλογικό στρώμα κρατήθηκαν μυστικά από τον ερευνητή στο σπίτι του επί 20 χρόνια. Το 1907 μία ομάδα Γερμανών παλαιοντολόγων, επιθυμώντας να επιβεβαιώσει την ανακάλυψη, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για απάτη. Το 1936 ο ίδιος ο Dubois παραδέχτηκε ότι αυτό που είχε βρει δεν επρόκειτο για "πιθηκάνθρωπο". Ωστόσο, πολλοί σήμερα εξακολουθούν να πιστεύουν στο μύθο του "Πιθηκάνθρωπου" και σε πολλά βιβλία ο Άνθρωπος της Ιάβα αναφέρεται σαν ένας χαμένος κρίκος μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου.
Ο Ζινγκάνθρωπος, τον οποίο ανακάλυψε ο Louis Leakey το 1959 στην Αφρική, δεν ήταν παρά κομματάκια κρανίου τα οποία συγκολλήθηκαν για να αναπαραχθεί το υποτιθέμενο ανθρωποειδές. Η μέθοδος χρονολόγησης με άνθρακα 14 έδειξε ότι ήταν ηλικίας μόνο 10.000 ετών. Η χρονολόγηση των βράχων στους οποίους βρέθηκε με τη μέθοδο Ποτάσσιου-Αργού έδειξε ηλικία πετρωμάτων 1.750.000 έτη. Αργότερα ο ίδιος ο ίβθκβγ ανακάλυψε εν α σκελετό παιδιού 10 ίντσες πιο κάτω από το στρώμα του Ζινγκάνθρωπου, πράγμα που αντέστρεψε τη χρονική πορεία της εξέλιξης. Παρά τις αντιφάσεις αυτές η ανακάλυψη αυτή πήρε μεγάλη δημοσιότητα. Το 1972 ο ίδιος ο Leakey παραδέχτηκε ότι το κρανίο επρόκειτο για αυστραλοπίθηκο — είδος αρχέγονου πιθήκου.
Ο Άνθρωπος του Πιλτντάουν ήταν μία εσκεμμένη απάτη. Το 1912 ο Charles Dawson βρήκε ένα κρανίο και αργότερα ένα οστό σιαγόνας, στο Πιλτντάουν της Αγγλίας. Αργότερα, μαζί με άλλους, ανακάλυψε και ένα δόντι.Από αυτά συνέθεσαν αυτό που αποκαλούσαν "Πιθηκάνθρωπο". Επί 41 χρόνια η επιστημονική κοινότητα, σχεδόν χωρίς εξαίρεση, δεχόταν αυτή την ανακάλυψη ως το χαμένο κρίκο της εξέλιξης. Το 1953 οι J. Winter και S. Oakley έκαναν δοκιμές πάνω στον ανακατασκευασμένο πιθηκάνθρωπο και ανακάλυψαν πως επρόκειτο για απάτη. Το σαγόνι ανήκε σε χιμπατζή και είχε βαφεί και τα δόντια του ήταν γεμισμένα από άλλο υλικό! Αν και από το 1953 έχει αναγνωριστεί ως απάτη, πολλά ακόμα βιβλία αναφέρουν τον Άνθρωπο του Πιλτντάουν ως ένα αυθεντικό "χαμένο κρίκο".
Είναι στη φύση της επιστήμης να εκθέτει τα λάθη, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί — γιατί λοιπόν να σκαλίζουμε τα λάθη του παρελθόντος; Πράγματι, η απάτη του Πιλτντάουν είναι ένα παράδειγμα της επιτυχίας της σύγχρονης επιστήμης στην ανίχνευση λαθών. Έτσι η εξιστόρηση της απάτης αναφέρεται στα περισσότερα βιβλία. Αλλά η επαναλαμβανόμενη αποδοχή λανθασμένων ερμηνειών, πλαστών περιπτώσεων, και υπερβολικών ισχυρισμών θα έπρεπε να μας κάνει καχύποπτους για τις θεωρίες σχετικά με την ανθρώπινη προέλευση που αυτή τη στιγμή θεωρούνται ορθές. Ο τρόπος που οι πιο σεβαστές επιστημονικές τεχνικές έχουν χρησιμοποιηθεί για να επιβεβαιώσουν ισχυρισμούς που αργότερα απορρίφθηκαν, ο ζήλος με τον οποίο επιφανείς επιστήμονες τις είχαν υπερασπιστεί, η βιασύνη με την οποία πολύ μικρός όγκος στοιχείων έγινε αποδεκτός ως απόδειξη της θεωρίας εξέλιξης — όλα δείχνουν ότι οι επιστήμονες, όπως και οι άλλοι άνθρωποι, είναι πολύ επιρρεπείς στο να βρίσκουν αυτό που θέλουν να βρουν, είτε αυτό υπάρχει είτε όχι.
Όχι, αυτό που κάνουμε δεν είναι απλά να σκαλίζουμε παλιά λάθη. Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να αποκαλυφθεί η απάτη του Ανθρώπου του Πιλτντάουν — όχι 40 χρόνια σε περασμένες εποχές, αλλά σ' αυτήν την τόσο προηγμένη επιστημονικά γενιά! Και ο Άνθρωπος του Πεκίνου και ο Άνθρωπος της Ιάβα ακόμα παραμένουν αμετακίνητοι μέσα στο δόγμα της εξέλιξης, παρά την αμφίβολη αξία τους. Ακόμα και τύποι απολιθωμάτων που τώρα έχουν απορριφθεί από τους ειδικούς θεωρούνται αυθεντικοί χαμένοι κρίκοι από μη-επιστήμονες. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ιδέα για το ότι ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ δεν θεωρείται πλέον από την επιστήμη τύπος "πιθηκάνθρωπου", και σίγουρα δεν γνωρίζουν για την αλλαγή στη κατάταξη λιγότερο γνωστών τύπων όπως ο Ραμαπίθηκος.
Η έρευνα για τους υποτιθέμενους προγόνους μας "πιθηκανθρώπους" μοιάζει συναρπαστική σαν τηλεοπτικό σήριαλ. Γύρω στα 1920 το οικογενειακό δέντρο του ανθρώπου φαινόταν ξεκάθαρο στους επιστήμονες: οι κλασσικοί τύποι ανθρωποειδών ήταν ο Άνθρωπος της Ιάβα, ο Άνθρωπος του Πεκίνου, ο Άνθρωπος του Πιλτντάουν, ο Άνθρωπος του Νεάντερταλ, και ο Κρο-Μανιόν. Ήταν σχετικά εύκολο να απεικονίζουν αυτούς τους τύπους ως τα όρθια στάδια του ανθρώπου στην ευθεία γραμμή της διαδικασίας της εξέλιξης.
Σε πιο πρόσφατα χρόνια η κατάσταση έχει γίνει πολύ περισσότερο πολύπλοκη. Ευρήματα απολιθωμάτων από την Ευρώπη, Ασία και Αφρική δεν ταιριάζουν στο μέχρι τώρα παραδεκτό σχήμα εξέλιξης, και έχουν εγερθεί ερωτήματα ακόμα και για τα θεωρούμενα κλασσικά απολιθώματα: εκτός από αυτά που αποδείχτηκαν καθαρές απάτες, μερικά κρίθηκαν εντελώς ανθρώπινοι τύποι, και μερικά απορρίφθηκαν ως μη-παλαιοντολογικά αφού πιο σύγχρονες μορφές βρέθηκαν να προηγούνται αυτών. Το ανθρώπινο "οικογενειακό δέντρο" των εξελικτικών έχει στραβώσει και σπάσει!
Μία άλλη αιτία σύγχυσης ήταν ο πολλαπλασιασμός των ονομάτων. Κάθε επιστήμονας που έβρισκε με εκσκαφές κάποιο απολίθωμα ανθρώπινου τύπου εποφθαλμιούσε τη δόξα της ανακάλυψης του "κοινού προγόνου μας". Μεγαλοποιούσε τις διαφορές μεταξύ της ανακάλυψης του και όλων των προηγούμενων ευρημάτων, δίνοντας της ένα μοναδικό όνομα. Ωστόσο, οι διαφορές ανάμεσα στα ευρήματα πολλές φορές ήταν μικρότερες και από αυτές που παρατηρούνται μεταξύ ειδών που ζουν σήμερα! Τελικά οι επιστήμονες έβαλαν φρένο σ' αυτήν την παραγωγή ονομάτων και ταξινόμησαν όλα τα ευρήματα κάτω από τρεις ονομασίες: Αυστραλοπι'θηκος, Χόμο Ερέκτους, Χόμο Σάπιενς. Πρέπει να επισημάνουμε ότι εκτός από τον Αυστραλοπίθηκο που ανήκει στο είδος των πιθήκων, οι άλλοι δύο τύποι είναι ποικιλίες του ανθρώπινου είδους. Έτσι, ο άνθρωπος του Νεάντερταλ έχει επαναταξινομηθεί ως Χόμο Σάπιενς, πλήρες ανθρώπινο όν. Υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι και σημερινοί άνθρωποι έχουν δομή οστών ταυτόσημη με εκείνη του Νεάντερταλ.
Το πρόβλημα, παραδέχονται οι εξελικτικοί, βρίσκεται στο γεγονός ότι επειδή ο Νεάντερταλ υποτέθηκε πρωτόγονος, αναπαραστάθηκε ως πρωτόγονος, δηλ. με πρωτόγονα χαρακτηριστικά. Ήταν λοιπόν η αναπαράσταση που δημιούργησε την εικόνα του "πρωτόγονου ανθρώπου" που μας έχει μείνει! Και πάνω σ' αυτήν την ανέντιμη τακτική οικοδομήθηκε η υπόθεση της Εξέλιξης — γιατί τελικά περί υπόθεσης πρόκειται, όχι περί αποδειγμένης θεωρίας.
Οι φιλοδοξίες επιστημόνων και η φαντασία των ένθερμων οπαδών της Εξέλιξης κατάφεραν όχι να αποδείξουν τη θεωρία της προέλευσης του ανθρώπινου γένους από τον πίθηκο, αλλά να καταστήσουν την Εξέλιξη ιδεολογία και πίστη για μεγάλο μέρος των ανθρώπων. Μία πίστη που βολεύει όσους δεν θέλουν να δεχτούν την πολύ πιο φυσική και λογική θεωρία της Δημιουργίας, η οποία βέβαια προϋποθέτει και Δημιουργό ...

(Creation Perspective, Νον. 1997 - Ν. Pearsey)

"το άρθρο δημοσιεύεται κατόπιν αδείας από την ιστοσελίδα www.diakrisis.gr"